علمهم و معناى حديث اينست كه الناس فى سعة ( مبتدا و خبر ) مدة عدم علمهم بالحكم او التكليف مفهومش اينست كه فاذا علموا التكليف فليسوا فى سعة منه . 2 - كلمهء سعة را بدون تنوين و به صورت اضافه به ما بعد بخوانيم و كلمهء ما موصوله باشد اى الناس فى سعة الحكم الذى لا يعلمونه كه باز به عقيدهء مصنف جمله وصفيه مفهوم دارد كه امّا الحكم الذى يعلمونه او علموا به فلا سعة فيه . كيفيت استدلال : ما مكلفين نسبت به شرب توتون لا يعلمون هستيم « صغرى » و الناس فى سعة ما لا يعلمون « كبرى » پس ما نسبت به شرب توتون در سعه هستيم يعنى آزاديم و در مضيقه نيستيم بلكه اگر خواستيم انجام مىدهيم و گرنه نه « نتيجه » و هذا معناى اصل برائت پس اين حديث هم مثبت مدعاى ما است . حديث سوّم يا حديث اطلاق : سوّمين حديثى كه به نظر مصنف دليل بر برائت در شبهه تحريميه و فقدان نص مىباشد حديث اطلاق است : قوله ( ع ) : « كل شئ مطلق حتى يرد فيه نهى او نهى اوامر » ( اين حديث دو گونه نقل شده كه طبق بعض نسخ يرد فيه نهى دارد و طبق بعضى نسخ دارد : يرد فيه نهى اوامر و ما طبق اين محاسبه مىكنيم كه هم به درد شبهات وجوبيه مىخورد و هم تحريميه ) معناى حديث اينست كه كل فعل من افعال المكلف ( چون شئ كه در آن امر يا نهى وارد مىشود فعل اختيارى مكلف است ) مطلق ( مرسل و رها و آزاد ) اى غير مقيد بالحرمة او الوجوب حتى يرد فيه نهى اوامر و نه تنها يرد بلكه يصل يعنى امر و نهيى وارد شده و به مكلف هم رسيده آنگاه است كه آزادى مىرود و حرمت يا وجوب مىآيد پس منطوق حديث اينست كه تا امر يا نهيى نرسيده ما آزاد هستيم و مفهومش اينست كه هرگاه نهيى يا امرى وارد شد ديگر آزاد نبوده بلكه مكلف